قلم، تنها ابزاری نیست که می‌نویسد؛ قلم، گاهی فریاد است، گاهی سکوتی پر از معنا. اما در دستان خبرنگار، قلم، جان دارد؛ جانِ حقیقت، جانِ مردم، جانِ دردهایی که شنیده نمی‌شوند.

دختری که پدرش را به ایران بخشید، پیش از آن‌که او را بشناسد.

حمله رژیم صهیونیستی به ساختمان شیشه‌ای صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، فراتر از یک اقدام نظامی علیه یک سازه‌ی فیزیکی یا یک مرکز اطلاع‌رسانی است.

در ایرانِ امروز، صدای مرگ دیگر غریبه نیست، هر روز، خبری از قتل‌های خانوادگی، خودکشی نوجوانان و فجایع انسانی دیگر در رسانه‌ها دیده می‌شود؛ خبرهایی که پیش‌تر تکان‌دهنده بودند، حالا آن‌قدر تکرار شده‌اند که گاهی حتی در میان خیلِ خبرهای روزمره، گم می‌شوند.

۱۵ خرداد برای مردم ایران فقط یک روز نیست؛ یک خاطره‌ی زنده است، زخمی که هرگز کهنه نمی‌شود، فریادی که از سینه‌ی تاریخ هنوز شنیده می‌شود. روزی که مردم کوچه و بازار، با دست خالی و قلبی پر از ایمان، به خیابان‌ها آمدند تا بگویند: درد ما، درد اسلام است؛ رهبر ما، مرجع ماست.

سوم و چهارم خرداد، فقط دو روز در گاه‌شمار نیستند؛ دو فصل در کتاب ایثار، دو قطعه از سرود حماسه، و دو نشانه روشن از عزم ملی برای دفاع از عزت و آبرو هستند.

اولین سالگرد شهادت مردی از تبار خدمت و اخلاص فرا رسیده است. آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور مردمی، اکنون در میان ما نیست، اما یاد، راه و صداقت بی‌پیرایه‌اش در دل‌ها زنده‌تر از همیشه می‌تپد.

در دنیای پیچیده و پویای امروز، که فناوری اطلاعات در کسری از ثانیه مرزهای جغرافیایی و فرهنگی را درمی‌نوردد، ارتباطات و روابط عمومی به عنوان دو بال اساسی در پرواز سازمان‌ها، نهادها و حتی دولت‌ها به سوی موفقیت، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته‌اند.

با دولت چهاردهم، جامعه ایرانی بار دیگر با پرسشی تلخ و آشنا مواجه شده است: چرا هر بار که دولت‌ها با کمبود منابع، ناترازی بودجه و بحران نقدینگی مواجه می‌شوند، این مردم‌اند که باید بار آن را بر دوش بکشند؟